October 17, 2018

Please reload

Recent Posts

I'm busy working on my blog posts. Watch this space!

Please reload

Featured Posts

Waar is de magie naar toe?

April 3, 2018

 

Het ligt al terug achter ons, die Winterspelen van Pyeongchang. En om eerlijk te zijn, hetzij Zomer- of Winterspelen, telkens er een Olympische vlam ontstoken wordt, hecht een gevoel van sportopwinding zich dan voor enkele weken in mij vast. Ja, toch nog altijd een beetje hoewel het vroeger als kind en jongeling een stuk feller was.

 

Stiekem koesterde ik ergens de droom om er ooit zelf als atleet de sportdienst uit te maken. Op zoek naar die 'eeuwige glorie' om voorgoed in de Olympische sportannalen opgenomen te worden. Echter het cliché 'Velen voelen zich geroepen, weinigen zijn uitverkoren.' is helaas mijn deel geworden. Wat niet wegneemt dat de droom precies nog altijd wat nazindert.

 

Mijn 'eerste Spelen' dat ik bewust meemaakte, waren die van '96, Atlanta, U.S. Negen jaar was ik toen. En was het de naam van de gaststad met zijn vele klinkers (drie keer dezelfde weliswaar) die klonken als een klok? Of het land waar alles doorging? De wereld lag toen aan de voeten van de Verenigde Staten. Of toch misschien vooral onze Belgische atleten die allemaal uit slechts één provincie leken te komen: West-Vlaanderen dan nog wel. Die zomer waren zij mijn helden: Ulla Werbrouck, Gella Vandecaveye, Fredje Deburghgraeve en Harry Van Barneveld. Een Amerikaanse spinter vervolledigde het rijtje: Michael Johnson, met zijn gouden kettinkje en assorti loopspikes.

 

Is het omdat ik bij iedere nieuwe Spelen onbewust wat wegmijmer naar die eerste magische sportherinneringen dat het telkens nog kriebelt van jeugdig enthousiasme? Het kan niet anders. Toch is met ouder worden de naïviteit verminderd, de sportkennis vergroot en zijn ratio en emotie meer in evenwicht dan dat als negenjarige het geval was.

Sporthelden lijken er niet meer te zijn hoewel er een diep respect voor hun geleverde prestatie in de plaats is gekomen.

 

De uren trainingsarbeid die ze van kindsbeen af opofferen aan 'hun' sport; je doet het maar. Een normale jeugd lijkt me uitgesloten hoewel zij het niet anders weten. Wanneer je in de jeugdcategorieën er bovenuit begint te steken en dat ultieme sportdoel in de gedachten van dat jonge sportertje begint te kiemen dan laat het je blijkbaar niet meer los.

Die Olympische Spelen zijn het summum wat een atleet kan nastreven, het beste van het beste. Daar de beste zijn, is echt de beste zijn. 

 

'Citius, altius, fortius' of nog 'Sneller, hoger, sterker' is dan 'snel' in de mond genomen. Men gaat nog harder, langer en meer trainen. Tot waar? Tot men zijn menselijke grens bereikt. Dan zijn er twee zaken mogelijk. Of je aanvaardt die grens en je bent trots op wat jouw lichaam met eerlijke arbeid in staat toe is. Of je kan er niet mee overweg en je wilt meer. Het dopingspook loert om de hoek en men overschrijdt de grens. Niet alleen die menselijke maar ook een ethische. En wat als een systeem van doping toedienen ingebed blijkt te zijn, georkestreerd op politiek niveau? 

 

Voorbeschouwingen op deze laatste Winterspelen gingen niet anders dan Rusland die niet vertegenwoordigd zou worden omwille van dergelijke praktijken. Of er zouden toch 'vrije' Russische atleten in hun discipline mogen aantreden. Ach, ik had er genoeg van gehoord. Waar is dat magische naar toe waar ik als kind met verwondering en bewondering bij wegdroomde?

 

Wanneer zal men terug inzien dat het zoeken naar die 'Eeuwige sportroem' minder te zien heeft met jezelf als atleet, als mens op het moment van je kunnen onsterfelijk te wanen? Dat het veeleer gaat om jouw sport oprechte eer aan te doen. Uit respect voor jouw sport te willen laten zien hoe goed je die beheerst of domineert. Simpelweg uit liefde voor de sport: het begon ten slotte allemaal omdat je het graag deed. Je wil tonen hoe groot die 'liefde' wel niet is wat uiteindelijk misschien bekroont kan worden met die ene gouden medaille.

Het zou de verleiding tot persoonlijke roem en de daarmee misschien samengaand gebruik van doping moeten overstijgen.

 

Natuurlijk blijft niemand onbewogen wanneer je de beste ter wereld blijkt te zijn in een sportdiscipline en streelt het een mens' imago.

Echter, je was die dag dan wel beter dan de rest, beter dan de sport zelf zult je evenwel nooit worden.

Dat besef vraagt altijd een beetje nederigheid hoe straf de prestatie ook mag zijn. Dan weet je, als je daar eerlijk en integer op het hoogste schavotje staat, dat je hebt bijgedragen tot die magie. En dat je misschien negenjarigen tot de verbeelding hebt doen spreken, een verbeelding die hopelijk de nuchterheid van het latere volwassen zijn wat overleeft.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

nietnheitook een eren is van die Eigen spo

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

Follow Us